Santiago Cimadevilla

Santiago groeide op in het 'Koninkrijk der bandoneons', in Buenos Aires, waar het in de jaren '80 vanzelfsprekender was om rockmuzikant te worden dan nog maar iets of wat met die oubollige tango te maken te hebben! Dus zou hij rockgitarist worden, en dat werd hij ook, eventjes toch ... Hij speelde in verschillende rockgroepen, maar verloor later zijn hart voor de piano en ging studeren aan het Conservatorio Municipal Manuel de Falla.
Maar omdat het fabuleuze lot van Santiago in Nederland ligt en daar ook meer de zon schijnt, verhuisde hij al op vroege leeftijd daar naartoe en besloot bandoneonist te worden! Aanvankelijk begon hij op zichzelf bandoneon te spelen, maar hij studeerde later aan het Rotterdams Conservatorium bij Leo Vervelde en Victor Hugo Villena. Ondertussen is hij één van de meest gevraagde bandoneonisten van het Europese continent, en wordt hij dikwijls gevraagd voor solistenoptredens bij orkesten als het Liepaja symfonisch orkest in Letland, het Nationaal Jeugdorkest Nederland, het Helios Ensemble en het Nederlands Blazers Ensemble, waar hij werken speelde van Luis Bacalov, Astor Piazzolla, Kurt Weill, Daan Manneke en anderen. Hij speelt in groepen als Racing Club Tango, Flautango, los Taitas, Hernán Ruiz trio, Celano-Baggiani group en deed gastoptredens bij Fernandez Fierro, Marcucci's sexteto Veritango, tango Dorado, Mala Pinta, Tangarte en Trio Tangata. Hij voerde nieuwe werken uit van jonge componisten als Mathis Nitschke en Juan Maria Solare en begeleidt regelmatig zangeressen als Mabel Gonzalez en Beatriz Aguilar.

Naast zijn sublieme arrangementen voor symfonische orkesten, tango-orkesten en andere ensembles, heeft hij ook een ongekend talent voor het stemmen en herstellen van de inwendige bandoneon! Een ander talent gerelateerd aan zijn linker-hersenhelft: hij spreekt ondertussen beter Nederlands dan én de violiste én de bassist van la sieste du dromadaire samen, met als gevolg dat zoals elke 'normale' Argentijn normaal gesproken twee identiteiten heeft, heeft hij er drie!
En dan deze primeur: exclusief en enkel op concerten van la sieste du dromadaire speelt hij drieëntwintig hemelse seconden op de xylofoon, zijn meest onderschatte en verborgen talent. Niet te missen!